28 manat və bir fincan qəhvə

[choetmoa.m.t.hich]

Həmin axşam heç nə planlamırdım. Adi çərşənbə idi, işdən gəlmişdim, ayaqyalın evin içinə süzülüb soyuducunu açdım. Boş. Bir qutu kefir, bir tikə pendir və üç günlük çörək. “Əla,” dedim öz-özümə, “super.” Həyatımın o dövrü elə idi – nə böyük qazanclar, nə də iflaslar. Sadəcə, bir boşluq. Elə bir boşluq ki, ağzını açanda əks-səda gəlir. Bəlkə də elə buna görə həmin gecə telefonuma mostbet tətbiqini yüklədim. Kim bilir? Bəzən darıxmaq insanı ən gözlənilməz şeylərə sürükləyir.

Sağollaşdım, çaydanı odun üstə qoydum. Evdə tək idim. Yoldaşım həftəsonu kəndə getmişdi, uşaqlar yox idi. 30 yaşımda mən, filoloq, universitetdə ingilis dili müəllimi, tək başıma bir fincan qəhvə ilə ekrana baxıram. Oynamağı sevirdim, bəli. Amma həmişə bir həddim var idi. Maksimum 20-30 manat. Zərər eləsəm – üzülmərəm. Bu dəfə də elə oldu. Bank kartımda 28 manat qalırdı. Ayın 28-i idi. Maaşa hələ dörd gün. Bir az gülməli oldu, qəhvəni içdim, dedim “oynayaq baxaq nə çıxır”.

Mostbet-in interfeysi sadədi. Heç vaxt çox böyük məbləğlər oynamamışdım, ancaq bu sayt mənə bir cür rahat gəlirdi. Sürətli, yüngül, onsuz da məni adi slotlar çox maraqlandırmırdı. Amma o gecə... nəsə fərqli idi. Üstümdə köhnə sviter, ayaqlarım kresloda qıvrılmış, çayın buxarı üzümdə. Və birdən bir slot oyunu gördüm: “Lucky Crown”. Sadə, parlaq, zarafatcıl musiqi. “Cəhd elə,” dedim içimdən. “Zərər eləsən də 28 manatdı, heç nə itirmirsən.”

İlk beş dəqiqə ərzində uduzdum. Üç manat, beş manat, bir daha üç. Qalan 17 manat. Bir az kədərləndim, qəhvəni qurtardım. Amma birdən... ekranda bir titrəmə, işıqlar. Free spins düşdü. Heç gözləmirdim. O qədər sürətli oldu ki, nə baş verdiyini anlamadım. Sadəcə, rəqəmlər qaçmağa başladı. +12 manat. +7 manat. +34 manat. Nəfəsim kəsildi. Düz deyirəm, mən buna hazır deyildim.

Mənzildə sakitlik. Qonşular yatmışdı. Yalnız kompüterin soyuducusunun səsi və mənim ürək döyüntülərim. Fincan boş idi, amma əllərim titrəyirdi. Davam etdim. Deyəsən, oyun məni hiss etdi. Sanki proqram nə istədiyimi bilirdi. 95 manat. Sonra 128. Düyməyə basdım – yenə qazanc. Mən əslində qumarbaz deyiləm. Heç vaxt da olmamışam. Amma o anda hiss etdim ki, bu sadəcə şans deyil. Bu bir növ rahatlama idi. Həyatın mənə uzatdığı kiçik bir əl.

Yarım saat sonra balansımda 347 manat var idi. Otuz səkkiz dəqiqə ərzində 28 manatı çevirmişdim. Otuz səkkiz. Gülürdüm. Həqiqətən, kresloda təkbaşına gülürdüm. Axmaqcasına, uşaq kimi. Sonra nə etdim? Düyməni basdım, pulu kartıma köçürdüm. Elə dəqiqəsinə. Çünki bilirdim: “bir daha” demək olmaz. Mən başa düşdüm ki, mostbet mənə oynamaq üçün deyil, hiss etmək üçün lazım idi. O hissi – nəfəs almağı unutduğumu xatırlatdı.

Həmin gecə yatmadım. Qəhvəni soyuq içdim. Düşündüm ki, nə axmaq həyat yaşayırıq. Planlar, borclar, kreditlər, müəllim maaşının 28-i necə uduzduğu. Birdən bir oyun gəlib sənə göstərir ki, bəzən qazanmaq üçün böyük ağıl lazım deyil. Sadəcə, doğru anda, doğru yerdə olmaq kifayətdir. Və bəli, mostbet o an mənim “doğru yerim” idi. Bilmirəm, qəribə səslənir. Təsadüf? Bəlkə də. Amma ertəsi gün işə girəndə ilk dəfədir ki, tələbələrim məni gülərkən gördülər. Adətən həmişə ciddi olan müəllim birdən... nə bilim, daha yüngül.

Həmin 347 manatın 200-ü ilə özümə bir cüt ayaqqabı aldım. Qalanını banka qoydum. Heç vaxt o gecəki hissi unutmuram. Oynamağa davam edirəm? Hə, ayda bir-iki dəfə, maksimum 10 manat. Amma inanın, o gecədən sonra uduzmaq məni qorxutmur. Çünki başa düşdüm ki, həyatda ən böyük qazanc – bu, özünə qalib gəlməkdir. Və bəzən bir slot maşını bunu sənə göstərə bilər. İnanın, mən bir filoloq kimi sizə deyirəm: şans ədəbiyyatda olduğu kimi, real həyatda da gözlənilməz fəsillər açır. Yalnız kitabı çevirməyə cəsarət gərəkdir. Mən çevirdim. O gecə. 28 manatla. Və bir fincan soyuq qəhvə ilə.